Ik ben een tulp

Om te beginnen is het nooit mijn ambitie geweest om tv-recesent te worden, maar ik gooi er nog eentje voor de leeuwen; Gisteren gezien, vandaag herkauwd.

Ik moet eerlijk bekennen, dat het gevoel mij wel bekroop, toen er 50 miljoen pond werd neergeteld voor de welbekende schedel van Hirst en al helemaal toen bleek dat die verkoop niet helemaal koosjer was,  dat er wellicht enige lucht in de hedendaagse kunsthandel zat, maar dat ik daar verder geen onderzoek naar heb gedaan of laat staan daarop gewed heb. Dus zeggen dat ik het zien aankomen is nutteloos achteraf gepraat. Maar wat geeft het toch een mooie televisie als je vermoedens worden bevestigd (En zelfingenomen New Yorkse speculanten voor miljoenen het schip in gaan, ik geef het toe).

PS. Voor de speculanten.

Het opgeheven vingertje

Gisteren zag ik het economische broertje van de Keuringsdienst van Waarde op de televisie. Een programma over de onbelichte kanten van de economie, en dan ook nog van de VPRO

Het werd een korte introductie in het opslaan, ontdoen van merktekens en zelfs vernietigen van voorraden. Dit alles omdat merken hun imago en dus ook hun prijsstelling liever niet aan deflatie  ten onder zien gaan. Dit willen zij zo graag dat ze liever een printer door de gehaktmolen doen, dan deze tegen afbraakprijzen op de markt gooien.

Ik zou nu, terecht, kunnen opmerken dat de focus iets meer lag op het gevoel van zonde, dan de economische reden achter deze modus operandi (hele lage productiekosten, maar relatief hoge ontwikkelingskosten), maar eigenlijk ben ik dan niet eerlijk; het was hele mooie televisie over iets opmerkelijks.  Mijn strikt liberale zelf, blijft het gevoel houden dat er een idealistisch opgeheven vingertje uit mijn televisietje priemt. Maar dat maakt het programma nog mooier, een soort van morele porno, maar dan slim genoeg om subtiel te blijven.

Ik blijf kijken. Ik kan niet wachten tot de regenten onder guillotine moeten en het “groot kapitaal” tegen de muur.